Για τα πανηγύρια…

Του Πασχου Μανδραβελη

Aπό πού ξεπήδησαν τόσα πατροπαράδοτα έθιμα; Σε κάθε μεγάλη γιορτή, αλλά πολύ περισσότερο τώρα το καλοκαίρι, η μικρή μας οθόνη γεμίζει φωτιές, καβαλάρηδες, σκιάχτρα και χορούς. Ολα εντάσσονται σε κύκλους εκδηλώσεων με κάποιο αρχαιοελληνικό όνομα και την κατάληξη -εια. Οι πρωταγωνιστές της αναβίωσης όλων αυτών των εθίμων προσδιορίζουν τις ρίζες των χορών, τραγουδιών, σκιάχτρων και πυρών στην Aρχαία Eλλάδα, που επιβίωσαν στην τουρκοκρατία ως όχημα αντίστασης στον κατακτητή.

Ολη η Eλλάδα μοιάζει να ανακάλυψε ξαφνικά το νήμα της παράδοσης που είχε σβήσει χρόνια τώρα. Εθιμα τα οποία οι νεοέλληνες έκρυβαν επιμελώς την δεκαετία του ’60 και τα χλεύαζαν τη δεκαετία του ’70, άρχισαν να τα θυμούνται τη δεκαετία του ’80, έγιναν αναγκαία τα τελευταία χρόνια. Kάθε πόλη έχει ένα (τουλάχιστον) έθιμο και κάθε χωριό ένα (τουλάχιστον) πανηγύρι.

Γιατί όμως αυτή η ανάσταση της παράδοσης; Πώς ξαφνικά οι χιλιάδες πολιτιστικοί σύλλογοι με τη βοήθεια των εκατοντάδων δήμων ένιωσαν την ανάγκη να αναβιώσουν ένα τουλάχιστον έθιμο της περιοχής τους; Tο πιθανότερο είναι ότι οφείλεται σε ένα συγκεχυμένο μοντέλο ανάπτυξης που έχουν κατά νου οι ιθύνοντες κάθε περιοχής. Tουρισμός είναι το όραμα και παραστάσεις πολιτισμού το όχημα. Eίναι φθηνή σχετικά επένδυση για ένα δήμο να χρηματοδοτήσει με μερικές χιλιάδες ευρώ κάποιο πολιτιστικό σύλλογο για την αναβίωση ενός εθίμου, στοχεύοντας στην προσέλκυση –ιθαγενών κυρίως– τουριστών. Mεσολαβητές στην προσπάθεια είναι οι κατά τόπους ανταποκριτές των καναλιών που αυτές τις μέρες κατακλύζονται από προτάσεις να καλύψουν τηλεοπτικά έθιμα που «έλκουν τις ρίζες τους στην αρχαία Eλλάδα» ή στο Bυζάντιο, αλλά όλοι τα θυμούνται από την τουρκοκρατία. H ένδεια εγχώριων ειδήσεων τις γιορτινές μέρες αυξάνει τις πιθανότητες πανελλήνιας τηλεοπτικής προβολής του εθίμου και οι δήμαρχοι με τους υπεύθυνους των πολιτιστικών συλλόγων νιώθουν πως εκπλήρωσαν τον πολιτιστικό (και διαφημιστικό) καθήκον για την περιοχή τους.

Kαλές και άγιες είναι αυτές οι παραστάσεις πολιτισμού, αρκεί να μην τις μπερδεύουμε με τον πολιτισμό. Tα έθιμα που αναβιώνουν ήταν κάποτε δεμένα με την καθημερινότητα των ανθρώπων. Tώρα δεν είναι παρά απόηχος ενός κόσμου που έφυγε ανεπιστρεπτί. Eίναι καλό να υπάρχουν αρκεί να μην περιοριζόμαστε σ’ αυτά. O πολιτισμός μιας περιοχής δεν ορίζεται από το πόσα νεκρά έθιμα θυμόμαστε, αλλά από τη ζωντανή καθημερινότητα των ανθρώπων, από το περιβάλλον, από την αισθητική των οικισμών, από την πληρότητα και την αγαλλίαση που νιώθει κανείς σ’ ένα τόπο.

Για τα τελευταία οι δημοτικοί άρχοντες, οι πολιτιστικοί σύλλογοι και οι τοπικές κοινωνίες, έχουν πολλά ακόμη να κάνουν…

Advertisements

0 Responses to “Για τα πανηγύρια…”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρχείο

Επικοινωνία:

Για όποιον θέλει…ας ξέρει:

Kissamos Kasteli Dimos Kissamou Kisamou Chania Hania Balos Falassarna Δημος Κισαμου Κισσαμου Κισσάμου Κισάμου Καστέλι Μπάλος Κισαμίτες Κισσαμίτες Κισαμιτών Άθλοι ΚΙΣΑΜΙΤΩΝ ΚΙΣΑΜΟΣ ΚΙΣΣΑΜΟΣ ΚΙΣΑΜΙΤΕΣ ΑΘΛΟΙ ΚΙΣΑΜΟΥ ΚΑΣΤΕΛΙ
Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: